| ۳۸ | ||||
| مگر ای دادرسون ما بَزِ گَريم!؟[۱۴۵] [۱۴۴] | كه ما از گِله و رَمه ی آدما دَريم!؟[۱۴۶] | ما اگر زاد و بَچِ[۱۴۷] يك پدريم!؟ | ||
| كَلَّه گُنْدای كُلا دوری چه ميگَن!؟[۱۴۸] | همه رَنْگَی همه طوری چه ميگَن!؟ | |||
| ۳۹ | ||||
| اَنْدَر اين درّه گروهی اَنبوه | گويی آمد زِ ديارِ اَنْدوه | راه بستند به ما بينِ دو كوه | ||
| از بُطالِب[۱۴۹] همه خون میريزد | حسرت از قُلَّه ی زينو[۱۵۰] خيزد | |||
| ۴۰ | ||||
| نيست مَردانگی و آدمَه گری | نَه تو جَرگه ی[۱۵۱] ما، نَه بیلَی[۱۵۲] اُوسَری | اَگَرَم تَه تويی بود[۱۵۳] ، شد سِپَری | ||
| با همه ی خُرده پيلا[۱۵۴] رفتِ چَپُو[۱۵۵] | تَه بِگَم رفته سَرُو، مونده پَسُو[۱۵۶] | |||
| ۴۱ | ||||
| شده ناياب در اينجا خوشبين | ناخالا، سَرَه و سَراش خونه نشين[۱۵۷] | نَه بالی سَر[۱۵۸] می بينَن، نَه زيرِ زمين[۱۵۹] | ||
| باش هُشيار كه گُرگُت نَبَرَه | سگِ صابْ نَشْناسِ پِخْتُت[۱۶۰] نَپَرَه[۱۶۱] | |||
| ۴۲ | ||||
| هرچه كردم تو كوچا سُجُل و بُجُل[۱۶۲] | از پریكوه[۱۶۳] تا فَدی[۱۶۴] جمال مُكُل | همه خَرزَهره بودن نَه آدمِ گُل | ||
| اَگَه جوزِ[۱۶۵] آدمِ خوب بُكُنی | زيرِ گِردآ[۱۶۶] تَپيدَن[۱۶۷] لی[۱۶۸] كَفَنی | |||
| ۴۳ | ||||
| پيره مَردانِ جاسنگين مُردَن | پارسايی همه با خود بُردَن | يك سَرِ جو به كسی نَسْپُردَن | ||
| بارشون بَسَن[۱۶۹] و از ما جدا شُدَن | بی تَخاری[۱۷۰] از اِی اُوگون[۱۷۱] تا شُدَن[۱۷۲] | |||
| ۴۴ | ||||
| مونده يك چَن تا بُلِيتِ[۱۷۳] اُلُلَك[۱۷۴] | ليم[۱۷۵] و خاف[۱۷۶] و بی سراَنْجوم و كَلَك | چه شد آن چوب و كجا رفت فَلَك؟ | ||
| گُو اگر تَغَلَه میخورد بارَه[۱۷۷] میزد | اَ بونه ی[۱۷۸] وُهْل[۱۷۹] میزدی، قاره[۱۸۰] میزد | |||
| ۴۵ | ||||
| نيست كَس تا سخنی پُخته بِگَه[۱۸۱] | كه دوایِ دلِ منِ بدبخته بِگَه | كه بُدونَن[۱۸۲] پسِ كار سخته بِگَه | ||
| يا گَمَه[۱۸۳] دَنِ[۱۸۴] مَك و مَردا زدن | يا تَرَقِشّتی[۱۸۵] شُنُفْتَن[۱۸۶] و جا زدن | |||
| ۴۶ | ||||
| تُرِ[۱۸۷] چار تَی دِگَه شَم كه بيری پوكَن[۱۸۸] | اِنْگااِشْكَك[۱۸۹] ريويده[۱۹۰] تَه كولوكَن[۱۹۱] | اَگَه خوب وازَنیشو[۱۹۲] ،پَمْبَه[۱۹۳] خَروكَن[۱۹۴] | ||
| اِیيَ مُش شُسْسَنِ پومْصَد مَن اُو[۱۹۶] [۱۹۵] | ديرو گوگو[۱۹۷] بوده و اِمْرو پَچُو[۱۹۹] [۱۹۸] | |||