سایکل دیررس و تلاش شدید دمی
سایکل دیررس و تلاش شدید دمی
تعامل عضلات دمی و بازدمی با ونتیلاتور در حمایت فشاری تحت سه حالت قابل بحث است:
۱ - وقتی که تلاش قدرتمند دمی بیمار به ناگهان متوقف شود ولی شدت جریان ونتیلاتور کماکان ادامه یابد (سایکل دیررس). این رها شدن ناگهانی تلاش دمی بیمار سبب افزایش فشار در انتهای فاز دمی می شود و و منحنی شدت جریان شکل گردی دارد و یا شدت جریان ثابتی را نشان میدهد. در اینجا افزودن حمایت فشاری ممکن است کفایت کند.
۲ - انتهای تلاش دمی بیمار فرا میرسد (توقف ناگهانی تلاش در کار نیست) اما شدت جریان ونتیلاتور کماکان ادامه دارد (سایکل دیررس). بنابراین از این به بعد هواگیری پاسیو ریه ادامه می یابد اگر چه شدت جریان شروع به افت میکند. در اینجا منحنی شدت جریان با حالت عادی که افت نمائی سریع دارد متفاوت است و افت نمائی آن آهسته تر روی میدهد (به علت ادامه شدت جریان ونتیلاتور).
۳ - خاتمه تلاش دمی و فعال شدن عضلات بازدمی علی رغم ادامه شدت جریان ونتیلاتور. در اینکه منحنی شدت جریان بصورت تقریبا عمودی (سریع) بسوی خط مبدا (صفر) منحرف میشود.
پس در هر سه حالت فوق افزایش فشار در انتهای فاز دمی و سایکل دیررس وجود دارد ولی شکل منحنی شدت جریان متفاوت است. برای درمان در دو مورد اخیر کاهش مدت زمان هواگیری ریه ها از طریق افزایش حساسیت ترایگر بازدمی ممکن است آسینکرونی را از بین ببرد.
افزایش فشار در انتهای فاز دمی به علت کدام مورد زیر است؟
۱ - تلاش دمی ظولانی تر از شدت جریان دمی
۲ - حساسیت ترایگر بازدمی خیلی بالا
۳ - مقدار ناکافی PEEP
۴ - تاخیر طولانی در ترایگر دمی
۵ - وقفه تلاش قدرتمند دمی